Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

The Dinner of the Exceptional: On Envy and Other Artistic Virtues

    Dimitris Bosnakis The Dinner of the Exceptional On Envy and Other Artistic Virtues To Spyridoula Apostolou I was sitting in the only armchair in that house that still retained the shape of an armchair, every other object having been transformed into an aesthetic statement, and watching the guests arrive, each carrying their own self before them like a platter of spoiled hors d’oeuvres that everyone was expected to praise as rare delicacies. It was an artistic dinner party. In that East Coast city, any gathering of more than two failed artists automatically acquired that designation. The name bestowed metaphysical depth upon badly cooked food and entitled the guests to discuss books they had merely leafed through, performances they had abandoned at the interval, and people they hated for having already accomplished what they themselves had spent decades publicly announcing their intention to do. I immediately recalled Thomas Bernhard’s Woodcutters , in which a writer, seate...

ΜΟΥΤΣΟΥΝΕΣ ΠΑΝΤΟΥ

 


Ένας φίλος γεροντολόγος από τη Ζυρίχη, μου είπε κάποτε κάτι, που τότε μου φάνηκε υπερβολικό: «Μετά τα σαράντα, το πρόσωπο γίνεται μάσκα». Χρόνια αργότερα, διαπιστώνω ότι η φράση αυτή αποτελεί ίσως το πιο ακριβές εργαλείο κοινωνικής παρατήρησης.

Αρκεί να διατρέξει κανείς φωτογραφίες του έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, διανοούμενοι, παράγοντες κάθε λογής, στοιχισμένοι σε δεξιώσεις, συνέδρια, παρουσιάσεις, βραβεύσεις και κοσμικές συναναστροφές. Άνθρωποι που έχουν αφιερώσει αμέτρητες ώρες στον καθρέφτη, έχουν επιστρατεύσει στυλίστες, κομμωτές, αισθητικούς, προσωπικούς συμβούλους εικόνας και ολόκληρη τη βιομηχανία της ματαιοδοξίας. Και όμως, το τελικό αποτέλεσμα παραμένει εντυπωσιακά απωθητικό.

Δεν βλέπεις πρόσωπα. Βλέπεις μάσκες.

Μια φίλη από τον Βορρά επίσης, σε ένα ταξίδι μας στην Καλαβρία, συνήθιζε να επαναλαμβάνει μια παρατήρηση που στην αρχή με έκανε να χαμογελώ και αργότερα με έπεισε, όσο χαμηλότερο το μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο, τόσο μεγαλύτερη η συγκέντρωση επωνύμων σημάτων πάνω στο ανθρώπινο σώμα. Το λογότυπο γίνεται δεύτερο δέρμα. Ρούχα, παπούτσια, τσάντες, ζώνες, ρολόγια, γυαλιά, μια κινητή βιτρίνα εμπορικών σημάτων που φωνάζει ασταμάτητα εκεί όπου το πρόσωπο αδυνατεί να πει οτιδήποτε ενδιαφέρον.

Μια άλλη φίλη διασκέδαζε κοστολογώντας τις εμφανίσεις σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις. Χίλια ευρώ, πέντε χιλιάδες, δέκα χιλιάδες, πενήντα χιλιάδες. Ένας ολόκληρος μικρός κρατικός προϋπολογισμός κρεμασμένος πάνω σε ώμους, λαιμούς, καρπούς και πέλματα. Κι όμως, όσο ανέβαινε το κόστος, τόσο βυθιζόταν η αισθητική. Σαν να ίσχυε κάποιος αμείλικτος νόμος της κοινωνικής θερμοδυναμικής, κάθε επιπλέον ευρώ μετέτρεπε τον άνθρωπο σε κάτι ελαφρώς πιο γκροτέσκο.

Το θέαμα θυμίζει χορό μεταμφιεσμένων. Μουτσούνες παντού. Πρόσωπα που έχουν παραδοθεί ολοκληρωτικά στην αγωνία της επίδειξης. Καμία λάμψη στο βλέμμα, μόνο αντανακλάσεις στα δόντια, στα μεταλλικά κουμπώματα, στα γυαλιστερά λογότυπα και στα κοσμήματα. Η ψυχή απουσιάζει από τη φωτογραφία και έχει αντικατασταθεί από τα αξεσουάρ.

Σήμερα συχνά η επίδειξη του πλούτου αποκαλύπτει μια βαθύτερη μορφή ένδειας, την ένδεια πνεύματος. Όταν η προσωπικότητα συρρικνώνεται, τα λογότυπα διογκώνονται. Όταν η σκέψη αδυνατίζει, τα ρολόγια παχαίνουν. Όταν η καλλιέργεια απουσιάζει, καταφθάνει η πολυτέλεια ως προσθετικό μέλος!

Και έτσι, πίσω από τη χρυσή σκόνη της κοινωνικής επιτυχίας, διακρίνει κανείς κάτι πολύ πιο θλιβερό από την ασχήμια, μια βαθιά εσωτερική ερήμωση. Χαμηλή διάνοια, υψηλή ρηχότητα. Ανθρώπους που ξόδεψαν μια περιουσία για να γίνουν αξιοπρόσεκτοι και κατέληξαν αξιολύπητοι.

Η απόλυτη δυστυχία, ντυμένη για γκαλά.


 

Δημοφιλείς αναρτήσεις