Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

From the Soil to the Page: Notes from a Lifelong Apprenticeship

    NEO PLANODION, 16 September 2026 From the Soil to the Page: Notes from a Lifelong Apprenticeship By DIMITRIS BOSNAKIS From the Soil to the Page is a series of literary essays in which the archaeologist’s gaze becomes a way of reading literature as well. Archaeological patience trains the eye to attend to the small and the concrete, to recognize the significance of a find within its context and its relations, to distinguish sequences in time, to respect gaps, and never to allow interpretation to stray so far that it loses sight of the trace that first prompted it. Literature is read here in much the same way. A word, a gesture, a sound, an object, a shift in point of view, or a repetition returning many pages later may function as a find, illuminating the narrative architecture of an entire work. The literary page thus acquires a stratigraphy of its own, while reading takes on something of the discipline and the excitement of excavation: from the small find to the lar...

ΛΙΛΑ ΜΑΡΑΓΚΟΥ

 


 
Δεν ήταν εύκολο να τη συναντήσεις· και σίγουρα δεν ήταν εύκολο να την αγαπήσεις. Η Λίλα Μαραγκού δεν ζητούσε αγάπη, ζητούσε κατανόηση. Μπήκε στις αίθουσες με αέρα ευρωπαϊκό, γερμανικό σχεδόν, όταν τα πανεπιστήμια ακόμα μύριζαν επαρχία και φόβο.
Καλοντυμένη, κάπως αρρενωπή, με κοσμήματα που έμοιαζαν να έχουν ταξιδέψει, εκρηκτική, απρόβλεπτη, θυμωμένη πριν ακόμα θυμώσει. Δεν ήξερες πότε θα ξεσπάσει· μόνο ότι θα το κάνει.
Ο έπαινός της πονούσε περισσότερο από την επίθεση. Το «μπράβο» της έσκαγε σαν χαστούκι, όχι ως επιβεβαίωση, αλλά ως απαίτηση. Μας έμαθε να μασάμε τις λέξεις πριν τις πούμε, να μη βγαίνουν πρόχειρες, άδειες, σαν πορδές.
Μας έμαθε τον Καρούζο, και πώς η γλυπτική της αρχαιότητας μιλά με λεπτές χειρονομίες.
Μας έμαθε και την Αμοργό της: το πατατάτο στην Αγία Παρασκευή, σαν μνήμη της Αθηνάς Ιτωνίας, τα βιολιά και τον μπάλο του Δεκαπενταύγουστου στη Χώρα.
Κόρη θυρωρού στο Κολωνάκι, με διατριβή στο Τύμπιγκεν, νεαρή καθηγήτρια αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Γυναίκα σε δρόμο ανδρικό, αναγκασμένη να μιμηθεί, να συγκρουστεί, να θυμώσει. Διεκδικούσε αναγνώριση και την παρέα των ισχυρών και συχνά, την τελευταία στιγμή, έχυνε μόνη της το γάλα από την καρδάρα κι έκλεινε την πόρτα.
Την πρώτη φορά που τη συνάντησα έξω από το γραφείο της μου είπε: «Χρυσό μου, δεν έχω χρόνο ούτε να συλλάβω». Και όμως, με άφησε να περάσω. Δεν τη συμπάθησα εκείνη την ημέρα. Αλλά την ξεχώρισα.
Η κατάρα της - «διάολος θηλυκός που γεννοβολάει κορίτσια» -ήταν ίσως η πιο ειλικρινής της εξομολόγηση.
Σήμερα δεν την αποχαιρετώ με τρυφερότητα. Την αποχαιρετώ με σεβασμό κι έναν εσωτερικό λυγμό. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν χαρίζονται στη μνήμη, μένουν μέσα μας ως δυσκολία, ως μέτρο, ως πρόκληση να σταθούμε όρθιοι. Sit tibi terra levis!

Δημοφιλείς αναρτήσεις