Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

The Dinner of the Exceptional: On Envy and Other Artistic Virtues

    Dimitris Bosnakis The Dinner of the Exceptional On Envy and Other Artistic Virtues To Spyridoula Apostolou I was sitting in the only armchair in that house that still retained the shape of an armchair, every other object having been transformed into an aesthetic statement, and watching the guests arrive, each carrying their own self before them like a platter of spoiled hors d’oeuvres that everyone was expected to praise as rare delicacies. It was an artistic dinner party. In that East Coast city, any gathering of more than two failed artists automatically acquired that designation. The name bestowed metaphysical depth upon badly cooked food and entitled the guests to discuss books they had merely leafed through, performances they had abandoned at the interval, and people they hated for having already accomplished what they themselves had spent decades publicly announcing their intention to do. I immediately recalled Thomas Bernhard’s Woodcutters , in which a writer, seate...

Η ΠΙΚΡΗ ΣΚΙΑ (1)

 


                                                     API/Gamma-Rapho via Getty Images       Sofia Tolstaya: The Woman Who Carried Tolstoy's Genius ...
 
 
Μια καλή μου φίλη που της έλεγα τις προάλλες τις συζητήσεις που είχα με έναν συμπαθητικό φοιτητή μου από την ανατολική Ευρώπη για τη ρώσικη λογοτεχνία, άρχισε να μου εξιστορεί με πάθος την πικρή ιστορία μιας ΣΚΙΑΣ για την οποία διάβασε πρόσφατα. Περιττό να πω ότι μου θύμισε ένα διήγημα του Πιραντέλο που είχα μεταφράσει πρόσφατα με τον τίτλο: Τσουκαρέλο, διακεκριμένος μελωδός (https://booksjournal.gr/.../5436-tsoukarelo-diakekrimenos...). 
 
Μου είπε λοιπόν, η καλή μου φίλη, ότι η ιστορία μνημονεύει τον Λέοντα Τολστόι ως έναν από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες, αλλά λησμονεί ή αγνοεί τη σκιά που στάθηκε πίσω του για δεκαετίες: τη Σοφία Τολστάγια. Εκείνη που μετέτρεψε τα χαοτικά του χειρόγραφα σε βιβλία, εκείνη που αντέγραψε Πόλεμο και Ειρήνη επτά φορές, που διάβαζε, διόρθωνε, οργάνωνε και προστάτευε το έργο του.
Την ώρα που ο Τολστόι κήρυττε την αποκήρυξη της ύλης, εκείνη διαχειριζόταν τα οικονομικά, το κτήμα, το σπίτι, την ανατροφή δεκατριών παιδιών! Ήταν η αντιφάσκουσα σιωπή μέσα στις εξάρσεις της δικής του πνευματικής κρίσης. Η γυναίκα που έγραφε καθαρά αυτά που ο ίδιος έγραφε δυσανάγνωστα, που συγκρατούσε την οικογένεια όσο εκείνος απομακρυνόταν από τον κόσμο.
Και όταν, στα 82 του, έφυγε μέσα στη νύχτα αναζητώντας «αγιότητα», εκείνη έμεινε πίσω, μέχρι που, στο τέλος, δεν την άφησαν καν να μπει στο δωμάτιό του καθώς πέθαινε. Έβλεπε μόνο από το παράθυρο. Όπως ακριβώς την είδε και η ιστορία: από μακριά, θολή, παραγκωνισμένη. Όμως χωρίς τη Σοφία, ο Τολστόι θα ήταν απλώς μια ιδιοφυΐα κλεισμένη σε δυσανάγνωστες σελίδες. Εκείνη υπήρξε ο διάδρομος ανάμεσα στο χάος και το βιβλίο, στη σύλληψη και στη μορφή. Στήριγμα, εργάτης, σιωπηλός νους. Η Σοφία Τολστάγια δεν έμεινε καν ως υποσημείωση. Κι όμως υπήρξε η αθέατη δύναμη πίσω από αριστουργήματα που ακόμη διαβάζονται, η σκιά που έδωσε σχήμα στο φως.

Δημοφιλείς αναρτήσεις