Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επιλεγμένα

The Dinner of the Exceptional: On Envy and Other Artistic Virtues

    Dimitris Bosnakis The Dinner of the Exceptional On Envy and Other Artistic Virtues To Spyridoula Apostolou I was sitting in the only armchair in that house that still retained the shape of an armchair, every other object having been transformed into an aesthetic statement, and watching the guests arrive, each carrying their own self before them like a platter of spoiled hors d’oeuvres that everyone was expected to praise as rare delicacies. It was an artistic dinner party. In that East Coast city, any gathering of more than two failed artists automatically acquired that designation. The name bestowed metaphysical depth upon badly cooked food and entitled the guests to discuss books they had merely leafed through, performances they had abandoned at the interval, and people they hated for having already accomplished what they themselves had spent decades publicly announcing their intention to do. I immediately recalled Thomas Bernhard’s Woodcutters , in which a writer, seate...

Η ΠΙΚΡΗ ΣΚΙΑ (2) - Η ΤΡΕΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 


 

Από μικρή έμαθε να περπατά στην άκρη του κόσμου της, εκεί όπου οι άλλοι όριζαν τα όριά της πριν ακόμη τα καταλάβει η ίδια. Η ζωή της έμοιαζε με δωμάτιο χωρίς παράθυρα: φως έμπαινε μόνο από τις χαραμάδες, κι αυτό δανεικό.

Στην ενηλικίωση πίστεψε για λίγο πως θα ξέφευγε. Μα ό,τι νόμιζε πως ήταν σωτηρία, έγινε καινούργιο βάρος. Οι άνθρωποι γύρω της μιλούσαν για έρωτα, για σιγουριά, για “ένα καλύτερο αύριο”. Εκείνη μόνο άκουγε, δεν ένιωσε ποτέ αυτές τις λέξεις να κατοικούν μέσα της.

Έζησε τη ζωή της σαν σκιά, πολύ πικρή σκιά, με στιγμές που άγγιζαν την ευτυχία αλλά ποτέ δεν την κρατούσαν. Κι όταν κατάλαβε πως είχε χάσει και την τελευταία της δύναμη, ήταν ήδη αργά για να αλλάξει πορεία. Δεν της έμεινε τίποτε άλλο παρά να σωπάσει, ίσως από ντροπή, ίσως από εξάντληση, ίσως από μια παλιά συνήθεια που τη συνόδευε πάντα: να μην ενοχλεί.

Ο θάνατός της πέρασε σχεδόν αθόρυβα. Μα εκείνοι που τη γνώρισαν έμειναν με την πικρή αίσθηση ότι μέσα της έκρυβε έναν ολόκληρο κόσμο που δεν είχε προλάβει να μιλήσει. Κι έτσι, η ιστορία της έμεινε πίσω σαν ένας ψίθυρος: υπενθύμιση πως η σιωπή μπορεί να γίνει ασήκωτο φορτίο και πως μερικές ζωές χάνονται πριν καν τους δοθεί η ευκαιρία να αρχίσουν.

Το όνομά της ήταν Zelda Fitzgerald (24 Ιουλίου 1900 — 10 Μαρτίου 1948). Από νωρίς έγινε πρόσωπο της επιθυμίας και της διασκέδασης, όμως η ζωή της δεν έμεινε εκεί: υπήρξε συγγραφέας, ζωγράφος και χορεύτρια. Ο άντρας της, ο διάσημος F. Scott Fitzgerald, δεν την είχε μόνο ως μούσα, διάβασε τα ημερολόγιά της και ενσωμάτωσε τα λόγια της στα δικά του βιβλία, αποκομίζοντας δόξα και κέρδη από ιδιωτικά κείμενα που ήταν δικά της. Όταν εκείνη τόλμησε να γράψει και να εκδώσει το δικό της μυθιστόρημα, εκείνος προσπάθησε να το εμποδίσει και να περιορίσει τη φωνή της.

Η περίπλοκη πορεία της περιλάμβανε νοσηλείεςκαι σκληρές θεραπείες, η διάγνωσή της και η αιτία των περιορισμών της αμφισβητούνται σήμερα. Τελικά, το 1948, η Zelda βρήκε τραγικό τέλος σε μια φωτιά στο Highland Hospital του Asheville, κλειδωμένη σε θάλαμο, δεν κατάφερε να σωθεί. Η ιστορία της συχνά μειώνεται σε ένα στερεότυπο, «η τρελή γυναίκα του συγγραφέα»,  ενώ στην πραγματικότητα αφορά την αφαίρεση της δημιουργίας, την παραμέληση και την προσπάθεια μιας γυναίκας να διεκδικήσει τη δική της τόλμη και φωνή.

 



Να θυμόμαστε το έργο της: το Save Me the Waltz, τους πίνακες και τις επιστολές της. Να επαναφέρουμε το όνομά της με σεβασμό: Zelda Fitzgerald,  και να μη συγχέουμε την έμπνευση με την ιδιοκτησία των λέξεων.

 

Δημοφιλείς αναρτήσεις