Η λογοτεχνία σαπίζει πρώτα στα χέρια εκείνων που την επιβλέπουν, πάντα έτσι γινόταν ίσως, κάθε παρακμή γεννά πρώτα τους διαχειριστές της. Επιτροπές, κριτικοί, πρόεδροι βραβείων, επαγγελματίες της γνώμης, άνθρωποι χωρίς ούτε μία σταγόνα εσωτερικής νύχτας, χωρίς μία πληγή αληθινή, χωρίς μια φράση που να γράφτηκε με πυρετό και κίνδυνο. Μόνο στόμα. Μόνο κοινωνική βλέννα. Μόνο μικροϋπολογισμοί ματαιοδοξίας.
Μιλούν για τη λογοτεχνία με την αυτάρεσκη βεβαιότητα της Florence Foster Jenkins όταν πίστευε πως τραγουδούσε θεϊκά, μόνο που γύρω τους δεν υπάρχουν πια ευγενικοί άνθρωποι να κρύβουν τον τρόμο τους πίσω από χειροκροτήματα. Αυτό είναι το πιο αηδιαστικό, η βεβαιότητά τους. Δεν άκουσαν ποτέ τις λέξεις να ουρλιάζουν μέσα στη νύχτα, δεν έσπασαν ποτέ τα δόντια τους πάνω σε μια πρόταση, δεν κάθισαν ποτέ απέναντι από το κενό μέχρι να αρχίσει το κενό να τους κοιτάζει πίσω. Κι όμως αποφαίνονται, αξιολογούν, απονέμουν διάρκεια. Οι γελοίοι!
Η μετριότητα έχει πάντοτε διοικητική μορφή, φοράει σακάκι, κρατάει σημειώσεις, μιλάει ήρεμα, χρησιμοποιεί τη λέξη «σημαντικό», όπως ένας χασάπης χρησιμοποιεί το μαχαίρι του, από ένστικτο σφαγής. Κάθε τι ζωντανό τούς προσβάλλει, κάθε τι μεγάλο τούς εκθέτει, γι’ αυτό λατρεύουν τα σκουπίδια. Τα σκουπίδια είναι ακίνδυνα, δεν απαιτούν ψυχή, μόνο δημόσιες σχέσεις και αμοιβαία γλειψίματα μέσα σε λογοτεχνικά νεκροταφεία με χορηγούς.
Και τι υπερασπίζονται με τόσο πάθος; Βιβλία χωρίς αίμα, προτάσεις χωρίς πυρετό, λογοτεχνία αποστειρωμένη σαν νοσοκομειακός διάδρομος, κείμενα γραμμένα για να παίρνουν βραβεία από ανθρώπους που δεν διάβασαν ποτέ πραγματικά ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.
Όμως ο χρόνος είναι σαρκοφάγος και τους περιμένει όλους. Όλη αυτή η συνομοταξία των ανίδεων, των φθονερών, των μικρόψυχων, θα καταλήξει εκεί όπου καταλήγουν οι θόρυβοι, στη λήθη. Και τότε, μέσα στα ερείπια των επιτροπών τους, των συνεντεύξεών τους, των φωτογραφιών τους και των τόσο επαρχιακών θριάμβων τους, θα απομείνει κάτι που ποτέ δεν κατάλαβαν, ότι η λογοτεχνία δεν ζητά άδεια από κανέναν, δεν εκλέγεται, δεν βραβεύεται, δεν υπακούει. Επιζεί. Παρά αυτούς. Εναντίον τους. Ἔσσεται
ἦμαρ
